Πριν εκατόν πενήντα χρόνια*, υπήρχε μόνον η «Κάρμεν». Ένα ερωτικό κείμενο, το ωραιότερο ίσως που έγραψε ο Προσπέρ Μεριμέ για μια άστατη τσιγγάνα, που ερωτευόταν με πάθος. Τριάντα χρόνια αργότερα ο Μπιζέ επένδυσε μουσικά το κείμενο. Η «Κάρμεν» μεταμορφώθηκε σε σύμβολο των παθών, του έρωτα, της ζήλειας, της απελπισίας… Η μαγεία των μύθων έγκειται στη διαιώνισή τους. Η «Κάρμεν» περιπλανήθηκε ανάμεσα στις λέξεις και τους ήχους και οι διανοούμενοι ανακάλυψαν στις περιπλανήσεις αυτές το πνεύμα μιας φεμινιστικής επανάστασης. Η «Κάρμεν» εξακολουθεί ακόμα να θέλγει σκηνοθέτες, μουσικοσυνθέτες. *(σήμερα Πριν εκατόν ογδόντα ένα χρόνια)