Το κείμενο αυτό ξεκίνησε ως κεφάλαιο μιας μονογραφίας για τη ζωή και το έργο του Γιάννη Κεφαλληνού, και ειδικά για την αναγέννηση της Τέχνης του Βιβλίου στα πλαίσια του Εργαστηρίου της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. Προσπαθώντας να συγκεντρώσω στη μνήμη μου όσα γνώριζα για το θέμα: ό,τι είχε πέσει στην αντίληψή μου "και ό,τι μου λέγαν οι παλαιοί", συνειδητοποίησα -όχι χωρίς τρόμο- ότι οι "παλαιοί" εκείνοι είχαν από χρόνια εκλείψει και ότι είχαμε πάρει ανέκκλητα τη θέση τους εμείς. Έτσι, τις ασυνείδητες παρεμβολές στο κείμενο προσωπικών αναμνήσεων, τόσο από το Δάσκαλο όσο και από το Τυπογραφείο που επέλεξε για ν' αρχίσει την πραγματοποίηση των σχεδίων του, ακολούθησαν, συνειδητά πια, βιωμένα περιστατικά που επίεζαν να καταγραφούν: πάντα με την ελπίδα (ή την ψευδαίσθηση) ότι οι μαρτυρίες αυτές μπορούσαν να ενδιαφέρουν, αν όχι τους επιγενόμενους, τουλάχιστο τους συγκαιρινούς που νοιάζονται ακόμα για την τυπογραφία. Φυσικά, γρήγορα έγινε φανερό ότι το αφήγημα αυτό είχε ξεπεράσει τα όρια του κεφαλαίου για το οποίο προοριζόταν και διεκδικούσε δικαιώματα αυτονόμησης.
Πρωταγωνιστής του αφηγήματος είναι ένα παλιό τυπογραφείο - το αρχαιότερο, όπως λένε, της Αθήνας. Στο τυπογραφείο αυτό, εδώ και σαράντα ακριβώς χρόνια, ξεκίνησα κι εγώ τις πρώτες μου δοκιμές στη διακονία του βιβλίου. Γύρω από το κεντρικό αυτό πρόσωπο μπλέχτηκαν αναγκαστικά κι άλλοι τυπογράφοι, αλλά και καλλιτέχνες και λογοτέχνες που δούλεψαν με το ίδιο τυπογραφείο: ο Κεφαλληνός, ο Μόραλης και ο Κάνθος, ο Πρεβελάκης κι ο Σεφέρης, ο Καζαντζάκης κι ο Σικελιανός, ο Ελύτης· πρόσωπα σεβαστά κι αγαπητά, κοντά στα οποία μαθήτεψα και διδάχτηκα λίγα ή πολλά, υπηρετώντας το έργο τους με τις περιορισμένες δυνάμεις μου και την απεριόριστη πίστη μου