Ο Αργύρης με τον αδελφό του τον Λευτέρη και τον πατέρα του, έφτιαξαν ένα σπιτάκι κοντά στη θάλασσα, για να περνάνε εκεί τις καλοκαιρινές διακοπές. Οικειοποιήθηκαν, με το έτσι θέλω, ένα κομμάτι γης, όπως είχαν κάνει νωρίτερα κι άλλοι... Γνώριζαν ότι έπαιρναν κάτι που δεν τους ανήκει. Μόνο αυτό. Τίποτε άλλο. Ύστερα ήρθε η γνώση, ορμητική σαν χείμαρρος, παρασύροντας στο διάβα της την ξεγνοιασιά τους και την αδιαφορία τους. Δεν μπορούσαν πια να καμώνονται τους ανήξερους. Η αλήθεια, σαν ανοιξιάτικος ήλιος, ολοπόρφυρος, φώτισε την ψυχή τους. Δεν είχαν παρά να πάρουν τη σωστή απόφαση...