Ο Άλικος Άνεμος της Χρυσούλας, οι ανεξέλεγκτες ριπές που τον διαπερνούν, δεν την ωθούν μόνο να συναντηθεί με τον εαυτό της αλλά και με το ίδιο το Ποίημα. Με το αγγελικό και μαύρο φως του Ποιήματος.
''Οι νύχτες που τις ξαγρυπνώ, μη ξέροντας που είμαι αν υπάρχω'' Κι όμως Χρυσούλα αυτές οι ξάγρυπνες νύχτες είναι που επιτρέπουν να συνομιλεί ο Μύθος με τον Άρτο...