Η καθημερινότητα του κοινού ανθρώπου, χωρίς θεαματικές πτήσεις της φαντασίας με νηφάλιο ύφος, χαμηλούς τόνους ανθρώπινης επικοινωνίας, είναι χαρακτηριστικά του ποιητή της Θεσσαλονίκης (οι τρεις προηγούμενες συλλογές του έχουν εκδοθεί από τη "Σύγχρονη Εποχή", 1982, 1985, 1989). Το σημαντικό είναι μια δική του τεχνική, με κύριο εκφραστικό μέσο και βασικό δομικό υλικό την ποιητική εικόνα, σε καλοδουλεμένο στίχο και άρτια γλώσσα: "... δραπέτης χύνομαι/ στις ανηφόρες του Πλαταμώνα... / φτερούγες από άνεμο/ σαλεύουν στα πλευρά μου... / σταθερό το τιμόνι κρατώντας/ καρφώθηκα στον ουρανό". "Στην έξαρση του καλοκαιριού/ κομμένο λεμόνι θάλασσα στα πλευρά μου ανηφορίζει/ ο στιλπνός ελαιώνας/ η φωνή της Μαρίας/ γεμάτη τζιτζίκια". Το εφήμερο της ζωής, απλά, λυρικά: "... και της πηχτής απόγνωσης/ η μνήμη η αιμόφυρτη/ των βυθισμένων ιδεολογιών/ ώσπου να χαμηλώσει κράνος/ ο ουρανός του βλέμματος/ και να πεινάσει φως". Και απωθημένη οργή: "... πομφόλυγες σκάνε χαλάνε τον κόσμο/ και ποιος ν' ακούσει/ την πιστολιά που θα σπάσει/ το θυμωμένο σου κρόταφο/. Σήμερα το περίστροφο/ έχει το σχήμα της σιωπής".Με τέτοιες ποιητικές αρετές, ο Θανάσης Μαρκόπουλος, καθηγητής μέσης εκπαίδευσης, φιλόλογος, φέρνει πολύτιμη συμβολή στην ποίησή μας. (Εκδόσεις "τα τραμάκια" Θεσσαλονίκη).

Μανώλης ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ