...Τι ήταν να πιάσει εκείνη η θεομηνία.
   Ρήμαξε σπαρτά, ξερίζωσε δένδρα, πλημμύρισε υπόγεια, ξήλωσε σκεπές και τέλειωσε τη συφοριασμένη επίσκεψή της σωριάζοντας κατάχαμα το σπιτικό τού γείτονά μου. 
  Και να πεις πως ήταν καμιά παράγκα της κακιάς ώρας ή κανένα εγκαταλειμμένο παλιόσπιτο. 
  Καινούριο σπίτι ακατοίκητο ακόμα -γιατί κάτι μερεμέτια του υπολείπονταν - και σωριάστηκε σαν ψεύτικο μ΄ ένα υπόκωφο βουητό κατάχαμα...