Ας θυμηθούμε, ξεκινώντας, ότι δύο από τους νεότερους συγγραφείς, με τους οποίους ο Κωνσταντίνος Δημαράς, ως κριτικός της λογοτεχνίας, ασχολήθηκε θετικότατα, είναι ο Κ. Π. Καβάφης και ο Γρηγόριος Ξενόπουλος. Η παρατεταμένη προσωπική σχέση αυτών των δύο σχεδόν ομηλίκων συγγραφέων (γενν. 1863 και 1867), αγκαλά και άρχισε να δημοσιοποιείται στα 1903, έχει, παραδόξως, μείνει σε μεγάλο βαθμόν αδιερεύνητη και ασχολίαστη στο σύνολό της. Με την συνδρομή της "Βιβλιογραφίας Κ. Π. Καβάφη" του Γ. Κ. Κατσίμπαλη (1943 & συμπλήρωμα 1944), και των δύο περαιτέρω συμπληρωμάτων της, που επιμελήθηκεν ο Θ. Δ. Μπασογιάννης (1978), επροχώρησα στην απογραφή των τουλάχιστον 37 αμέσων στοιχείων τα οποία γνωρίζω. Δεν είναι και λίγα, παρά την καταστροφή-διαρπαγή του αρχείου και της βιβλιοθήκης του Ξενόπουλου εν ζωή, αλλά και με όλη την μεταθανάτια φύρα των χαρτιών και των βιβλίων του Καβάφη.