Κάτω από απόμακρους λυπητερούς ήχους, μέσα στη σιώπή ενός βραχνού κλαρίνου που κλαίει και καταμεσής στην αγριάδα ενός σκληρού τοπίου μιας ορεινής μικρής κλειστής κοινωνίας ενός χωριού της Ρούμελης, στην καθαρότητα και στην λαμπεράδα του χιονιού, από τα μάτια της ψυχής ενός παιδιού, γεννημένου στη δίνη της εμφυλιοπολεμικής Ελλάδας, παρακολουθούμε τις συγκρούσεις ανάμεσα σε μεγάλα ανθρώπινα πάθη, σε ήθη και έθιμα αξεπέραστα, σε αξίες ανεξαργύρωτες, στηριγμένες στον άνθρωπο. Μικρές ή μεγάλες επαναστάσεις, συγκρούσεις νικητών και ηττημένων του Εμφυλίου. Όλα αυτά ειδωμένα με μια δύναμη ψυχής και μια απέραντη τρυφεράδα.
Γλώσσα μακρυγιαννική, κοφτερή σαν καλοακονισμένο μαχαίρι. Χαρακτήρες άγριοι σαν φθινοπωρινός βοριάς. Ένα βασικό ταξικό ένστικτο από χώμα και νερό, που εισχωρεί σαν λοστάρι για να ξεκολλήσει την πέτρα απ΄την πέτρα.