Ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου επιχειρεί μια ιστορική αναδρομή στη διαφθορά της εξουσίας, από την αρχαιότητα ως την εποχή μας - και κυρίως κατά την περίοδο του «ελεύθερου» εθνικού βίου - και μια αναγωγή στον μολυσματικό για την κοινωνία και τους πολίτες ρόλο της, επισημαίνοντας την ανάγκη επιστροφής στις ρίζες του δημοκρατικού πολιτεύματος. Για μια αναγέννηση δηλαδή του πνεύματος της αρχαίας ελληνικής δημοκρατίας. Όπως διδάσκει ο Αριστοτέλης, στο άριστο πολίτευμα, στην αληθινή δημοκρατία, πολίτης είναι εκείνος που άρχει και άρχεται αποβλέποντας αποκλειστικά στην έντιμη ζωή - «προς τον βίον τον κατ' αρετήν» (Πολιτικά, 1284α). Απαραίτητη η αρετή και για τους άρχοντες και για τους αρχομένους - «φανερόν τοίνυν ότι ανάγκη μετέχειν αμφοτέρους αρετής» (1260α). Αλλά δεν υπάρχει χρηστός και υπεύθυνος πολίτης όταν η πολιτική εξουσία είναι διεφθαρμένη, ληστρική, εξωνημένη και αντιλαϊκή.