Όταν επισκέφτηκα τον Τριστάν Τζαρά, παλιό πρωταγωνιστή του Νταντά, πριν από 2 χρόνια στο Παρίσι, μου άφησε αυτά τα αποχαιρετιστήρια λόγια σαν παρακαταθήκη για το ταξίδι μου: “Μην ξεχνάς ότι η πολεμική έπαιζε πάντοτε μεγάλο ρόλο στο Νταντά”. Αυτό μπορεί να είναι αλήθεια, ειδικά όσον άφορα τη λογοτεχνική του πλευρά. Το Νταντά θεωρήθηκε πολύ συχνά ένα στυλ λογοτεχνικής πολεμικής, προορισμένο να γκρεμίσει τις υπάρχουσες φόρμες. Παράλληλα με το θορυβώδες λογοτεχνικό κίνημα, υπήρχε ωστόσο και μια άλλη τάση καθόλου πολεμική: μια ολοκληρωτική επανάσταση στις εικαστικές τέχνες, πιο ριζοσπαστική από εκείνη πού πραγματοποιήθηκε στη λογοτεχνία, αν και οπωσδήποτε πολύ στενά δεμένη μαζί της. Η ζωή που κάναμε, οι τρέλες και τα ηρωικά μας “κατορθώματα”, οι προκλήσεις μας, όσο κι αν ήταν “πολεμικές” και επιθετικές, αποτελούσαν όλα μέρος μιας ακαταπόνητης αναζήτησης για μια αντι-τέχνη, για έναν καινούργιο τρόπο σκέψης, συναίσθησης και γνώσης. Ήταν μια νέα τέχνη μέσα σε μια πρωτόγνωρη ελευθερία! (. . .)