"Σαράντα χρόνια μετά το θάνατό του, ο Kipling [1865-1936] εξακολουθεί να είναι ένας διάσημος άνδρας, αλλά επίσης και ένας απόκρυφος άνθρωπος. Η κριτική δεν προφέρει το όνομά του με τον ευλαβικό εκείνο τόνο που επιφυλάσσει στον Joyce ή στον Henry James. Σε τι οφείλεται ο συγκαταβατικός αυτός τόνος, αυτή η σχεδόν παραγνώριση; Το γεγονός αυτό, που δεν έπαψε ποτέ να με εκπλήσσει, μπορεί να εξηγηθεί ως εξής: κατά σύμπτωση, ο Kipling έγραψε για παιδιά, και όποιος γράφει για παιδιά υπόκειται στον κίνδυνο το περιστατικό αυτό να παραφθείρει την εικόνα του. Ας σκεφτούμε την περίπτωση του Stevenson, ενός από τους δασκάλους του. [...]